سلام. دوباره اومدم با يه دل پر از گلايه پر از غصه. نمي دونم ديگه چيكار كنم به خدا بريدم گاهي اوقات مي شينم اينقدر فكر مي كنم كه چرا ما ادمها بوجود امديم؟ و هيچ جوابي از كسي نمي شنوم. كاشكي مي شد نابود بشم واسه هميشه زندگيم خيلي بي معني و پوچ شده نمي دونم بايد چي كار كنم. همين ديشب دلم مي خواست خودكشي كنم و برم از اينجا. اخه چه قدر بي مهري چه چقدر اذيت تا كي مي خوايم مثل لاشخور بيفتيم به جون هم ديگه و هم ديگه را تيكه و پاره كنيم ؟ واسه چي اينقدر همديگه را اذيت مي كنيم. اگه يه كم مهربون تر بوديم به خدا جاي دوري نمي رفت ...

زندگي هر روز رنگ مي‌بازد

هر روز زندگي به ذرات غباري پخش شده در هوا تبديل مي‌شود و بي ارزش تر ميشود

خودم را فراموش كردم و در حال از دست دادن خودم هستم. شايد روز خاك سپاريم فرا رسيده باشد.

آيا اين من هستم كه در اين گودال ابدي آرام خوابيده‌ام؟

آنان كه هميشه كنارم بودند حال چه آسان من را در دل خاك مي‌گذارند و گريان ميروند!

باختن، شكستن ، تسليم شدن و در نهايت بي هيچ توشه‌اي رخت سفر بستن اين است داستان زندگي كه با گريه ‌به آن قدم مي‌گذاري اما همه را با گريه‌هايت مي‌خنداني اما وقتي ميروي هيچ صدايي نداري و آرام سر بر خاك مي‌نهي اما از آرامش تو همه گريانند!

ديگر تاب زندگي در من نيست، آن جاودانگي كه دنبالش بودم حال روي حقيقي خود را به من نمايان كرده و صداي قاه قاه  خنده‌اش به من مي‌گويد كه باز فريب خورده‌ام!

چه ساده هست كه ديگر هيچ چيزي به من راهي  ندارد!

ديگر هيچ چيز اهميت ندارد!

ديگر هيچ  جايي براي من نيست! ديگر هيچ چيزي براي من نيست! نا كجا آباد اقامتگاهست! آيا مي‌روم يا مي‌برند من را؟ ناچار به رفتنم يا اينكه مقصد نهاييست؟

سيرابم از هر چيزي جز عشق،سيرابم از هر چيزي جز حس پرواز، سيرابم از هر چيزي جز رهايي!

ديگر نيازي به جنگيدن نيست! ديگر پوچي نمي‌تواند در من راه پيدا كند! ديگر فتح تپه ارزش نيست! براي فتح تپه بايد جنگيد و خون داد و خون ريخت، بايد مرد اما  اگر براي فتح تپه هم نجنگم باز هم خواهم مرد و باز هم از آرامش من همه گريان خواهند شد پس چرا تپه را بخواهم؟

بخواهم يا خواسته شوم؟ بخوانم يا خوانده‌شوم؟ من كه بايد روزي با آرامش خويش چشمها را گريان كنم! پس از براي چه بجنگم و بتازم؟ آيا ابزاري كه براي جنگيدن در دست دارم راضي به جنگيدن و كشتن هست؟

من چه مغرورمو خودخواه كه هرگز با سلاح خويش صحبت نداشتمو آهنگ دل اورا نشنيدم!

حقيقت چيست؟ حقيقت خنداندن با گريه و يا گرياندن با آرامش است؟

حقيقت به غني بودن در اوج بيچيزيست؟ حقيقت را كجا نوشته‌اند؟ در ذهن فراموش كاران يا در دفترچه خاطرات مورخين؟

خالي بودن من را پر مي‌كند. من به كجا آمده‌ام  و به كجا مي‌روم؟ اين سياهي شب است كه روشنايي سحر را ارزش مي‌دهد يا عظمت روشنايي صبح است كه شب را فراري ميدهد؟

من بودمو هستم اما اين كيست كه آرام خوابيده؟ اين كيست كه آرامشش گريه‌ آور است؟ اين كيست كه من رويش خاك ميريزم اما خودم غباري تر از اويم؟

هيچكس جز من توان رها ساختنم را ندارد!

اما ديگر ديرست!

حالا ديگر زمان تفكر نيست! تفكر به اينكه پاسخ چرا ها را بدهم! كه چرا تلاش كردم! تلاش براي بدست آوردن چي؟ مني كه حتي جسم خود را نيز مي‌گذارم و ميروم! مني كه خود در حال خاكسپاري خود هستم!

ديروز اميد امروز را داشتم در حالي كه ميدانستم امرو خود ديروز فرداست و فردا خود ديروزيست كه تنها با اميد آراسته شده بود و چون آنرا نداشتم حس مي‌كردم كه بايد چيز خوبي باشد! اما فردا و فردا ها آمدند و ديروز ها را ساختن!

غم ديروز را خوردم و شاد از رسيدن فرداي نداشته بودم اما توچهي به امروزي كه زير پاهايم له ميشد نداشتم! امروز همان فرداي ديروزست! مثل برگهاي پاييز و بهار! پاييز به اميد بهار مينشينم كه برگهاي سبز بياد و سايبون پرستوها بشه! اما تو بهار پرستو ها رو با سنگ مي‌زنيم و  در پاييز همان برگها را زير پا له ميكنيم!

خنده و گريه از براي ديروز داريم و دل بسته و شيفته فرداييم ،پس امروز چي؟ سهم آنكه خود را فداي ما مي‌كند چه مي‌شود؟ آن را كه از دست مي‌دهيم غمش را مي‌خوريم و آن را كه نداريم انتظارش را مي‌كشيم اما آن را كه داريم و در نهايت اخلاص خودش را براي ما فدايي مي‌كند برايش چه كرده‌ايم؟

آه آخرين خاكها را هم به روي خود ريختم! اينها چرا گريه مي‌كنند؟ اصلا اينها كي هستند؟

آيا اينها واقعا من را دوست دارند؟ اگر دوست دارند چرا لحظه گريستن من به هم تبريك مي‌گفتند و لحظه آرامش من به هم تسليت مي‌گويند؟

امروز چيست؟برگ سبز! سايبون پرستو!فردا! ديروز؟ جنگ؟ مفيد يعني چي؟ آزادي يا آزادگي؟

واي من هيچوقت حرف دل سلاحمو نشنيدم! من با تنفنگم يك پرنده را شكار كردم! زندگي؟ اينها يعني چي؟ تفنگم هم ازمن ناراضيست؟ گريه؟

پاييز! بهار! پوچي؟ حقيقت؟ گمراهي؟ فتح قله‌هاي افتخار؟ مدال؟ بي نيازي؟

نه!

تنها رهايي آري يا آره هركدام كه باشد مي‌بايست رهايي را به چهره تصديق بكشاند!

سرشار از سردگمي همچون اين دستنوشته!

چند سال پیش در یک روز گرم تابستان پسر کوچکی با عجله لباسهایش را درآورد و خنده کنان داخل دریاچه شیرجه رفت . مادرش از پنجره نگاهش میکرد و از شادی کودکش لذت میبرد. مادر ناگهان تمساحی را دید که به سوی فرزندش شنا میکند. مادر وحشت زده به سمت دریاچه دوید و با فریاد پسرش را صدا زد. پسر سرش را برگرداند ولی دیگر دیر شده بود ...
تمساح با یک چرخش پاهای کودک را گرفت تا زیر آب بکشد. مادر از راه رسید و از روی اسکله بازوی پسرش را گرفت. تمساح پسر را با قدرت میکشید ولی عشق مادر به کودکش آنقدر زیاد بود که نمیگذاشت آن پسر در كام تمساح رها شود .کشاورزی که در حال عبور از آن حوالی بود، صدای فریاد مادر را شنید ، به طرف آنها دوید و با چنگک محکم بر سر تمساح زد و او را کشت. پسر را سریع به بیمارستان رساندند. دو ماه گذشت تا پسر بهبودی مناسب بیابد. پاهایش با آرواره های تمساح سوراخ سوراخ شده بود و روی بازوهایش جای زخم ناخنهای مادرش مانده بود.
خبرنگاری که با کودک مصاحبه میکرد از او خواست تا جای زخمهایش را به او نشان دهد. پسر شلوارش را کنار زد و با ناراحتی زخم ها را نشان داد، سپس با غرور بازوهایش را نشان داد و گفت: این زخم ها را دوست دارم، اینها خراش های عشق مادرم هستند ...

جنگ جهانی اول مثل بیماری وحشتناکی، تمام دنیا رو گرفته بود .
یکی از سربازان به محض این که دید دوست تمام دوران زندگی اش در باتلاق افتاده و در حال دست و پنجه نرم کردن با مرگ است، از مافوقش اجازه خواست تا برای نجات دوستش برود و او را از باتلاق خارج کند .
مافوق به سرباز گفت :
اگر بخواهی می توانی بروی، اما هیچ فکر کردی این کار ارزشش را دارد یا نه ؟
دوستت احتمالا ديگه مرده و ممکن است تو حتی زندگی خودت را هم به خطر بیندازی !
حرف های مافوق، اثری نداشت، سرباز اينطور تشخيص داد كه بايد به نجات دوستش برود .
اون سرباز به شکل معجزه آسایی توانست به دوستش برسد، او را روی شانه هایش کشید و به پادگان رساند .
افسر مافوق به سراغ آن ها رفت، سربازی را که در باتلاق افتاده بود معاینه کرد و با مهربانی و دلسوزی به دوستش نگاه کرد و گفت :
من به تو گفتم ممکنه که ارزشش را نداشته باشه، خوب ببين اين دوستت مرده !
خود تو هم زخم های عمیق و مرگباری برداشتی !
سرباز در جواب گفت : قربان البته كه ارزشش را داشت .
افسر گفت : منظورت چیه که ارزشش را داشت !؟ می شه بگی ؟
سرباز جواب داد : بله قربان، ارزشش را داشت، چون زمانی که به او رسیدم، هنوز زنده بود، نفس مي كشيد، اون حتي با من حرف زد !
من از شنیدن چیزی که او بهم گفت الان احساس رضایت قلبی می کنم .
اون گفت : جیم ... من می دونستم که تو هر طور شده به کمک من می آیی !!!
ازت متشكرم دوست هميشگي من !!!

دوست خوبم ! فرصت سلام تنگ است ! كه ناگزير و خيلي زودتر از آنچه در خيالت است بايد خداحافظي را نجوا كني. فرصت برای با هم بودن، ممکن است بقدر پلك بر هم زدنی دیر شده باشد. اما همین لحظه را اگر غنيمت نشماري، افسوس و دریغ ابدی را باید به دوش بکشی! تنها راه رسیدن به دهکده شادیها، گذر از پل دوستی هاست. اگر پای ورقه دوستی ها، مهر صداقت نخورده باشد، مشروط و رفوزه شدن در امتحانات زندگی حتمی است. صداقت، ضامن بقای دوستی های پاک و معصومانه است. برای ماندن در یاد و خاطر و دل دیگران، بايد يكدلي و دوست داشتن رو با عشق پيوند زد كه راز جاودانگي عشـــــق در همين است و بس !

ماه پیشونی

توي گسترده ي رويا ... اي سوار اسب ابلق... دنبال كدوم مسيري... توي تاريكي مطلق... اي به رويا سرسپرده... با تو ام اي همه خوبي... راهي كدوم دياري.. آخه با اين اسب چوبي... با توام اي كه تو فكرت... با هر عشق و با هر اسمي... رهسپار فتح قلب... ماه پيشوني طلسمي... توي دستاي نجيبت.. عكس ماه پيشوني داري.... واسه پيداكردن جاش... دنيا رو نشوني داري... ماه پيشوني تو قصه.. فكر بيداري تو خوابه.. خورشيد هفت آسمون نيست... عكس خورشيد توي آبه... از خواب قصه بلندشو... اسب چوبيتو رها كن... ماه پيشوني مال قصه است... مرد من منو صدا كن... اگه از افسانه دورم.. اگه ماه پيشوني نيستم.. اگه بازمين غريبه.. اگه آسموني نيستم... واسه خواب خستگي هات .. . مثل يه قصه لطيفم... به صداقت تو مومن... مثل قلب تو شريفم...
 

 

سلام بچه ها. من فقط وقتي دلم خيلي غصه داره ميام اينجا و مينويسم تا يه كم آروم بشم. مثل الان. واسم دعا كنيد كه لا اقل يه كم به اين زندگي نكبت بار عادت كنم

هيچوقت از دوست داشتن انصراف نده..حتي اگه کسي بهت دروغ گفت بازم بهش فرصت بده...عشق رو تجربه کن حتي اگر توش شکست بخوري .......اينو بدون که اگه کسي وارد زندگيت شد و گذاشت رفت علاوه بر اينکه خاطره بجا ميزاره مي تونه يه تجربه هم بجا بزاره